İsveçli katolik bir rahip olan Olaus Magnus (1490-1557) kilise işleriyle ilgili olarak 1519 yılında Tornio Nehri Vadisi’nden Pello’ya kadar İsveç Krallığının kuzey kesimlerini dolaştı. Bu yolculuktan aldığı ilhamla, 1555 yılında bir klasik haline gelen ve uzun bir süre etkili olan kitabı Kuzey Halklarının Tarihi’ni (Historia de gentibus septentrionalis) yayınladı.

Olaus Magnus’un bu eserden çok önce, 1539 yılında yayınladığı Carta Marina (Carta marina et descriptio septentrionalium terrarum ac mirabilium rerum) adlı harita ise bu sonraki çalışmasının bir ön hazırlığı niteliğindeydi. 1539 yılında Venedik’te tamamlanan bu harita 1626 yılında Anders Bure’nin Orbis arctoi nova et accurata delineatio adlı haritası yayınlanana kadar İskandinavya bölgesi haritaları için ana kaynağı oluşturdu.

Carta Marina Kuzey ülkelerinin coğrafyasını doğruya yakın bir şekilde gösteren ilk harita olması bakımından ayrı bir önem taşıyor. İç tarafların hala keyfî bir şekilde çizilmesine rağmen kıyıların daha gerçekçi bir biçimde çizildiği görülüyor.

Carta Marina, Olaus Magnus’un en bilinen çalışmasıdır denebilir. Toplam boyutu 175x125 cm olan harita dokuz ayrı tahta baskı halinde hazırlandı ve 1539 yılında Venedik’te basıldı. Haritanın Venedik’te basılmasının nedeni ise o dönemde Olaus Magnus’un ülkesinden ayrılarak İtalya’da sürgünde yaşıyor olmasından kaynaklanıyor.

Olaus’un kardeşi John 1523 yılında Upsala başpiskoposu olarak atanmıştı. İsveç Kralı I. Gustav’ın Lütherciliği yayma girişimlerine engel olamayan John 1537’de Roma’ya gitti. Yanında, sekreterliğini yapan Olaus da bulunuyordu. Kardeşi John 1544’de öldüğünde onun yerine Upsala Başpiskoposu olarak atandı, ama bu kağıt üzerinde kaldı. Olaus, yaşamının geri kalanını İtalya’da ve çoğunlukla da Roma’da geçirdi. Burada kendisini Rönesans döneminin en önemli coğrafyacı ve kartograflarından biri yapacak çalışmalarını sürdürdü.