Benim yaşadığım ‘yakın tarih’, yüz karası, utanç verici mahkeme kararlarıyla dolu. Tabii bu kararları onaylayan yüksek mahkemeleri, yargıtayı, danıştayı da unutmam mümkün değil... Türkiye’nin yargı sistemi asıl olarak askeri darbeler nedeniyle siyasallaştı. Kurulan askeri mahkemelerde sivil yargıçlar da görev aldılar. Darbe ve müdahale dönemlerinin askeri mahkemeleri, düşünceyi ezmek, demokrasi fikrini bastırmak, toplumu baskı sisteminin cenderesine sokmak amacıyla kullanıldılar. Yargıçlar ve yüksek yargıçların çok büyük bir bölümü darbelere alet oldu. Suçlarını itiraf eden katillerin yukarıdan gelen talimatlarla ‘beraat’ ettirildiklerini bile gördük. Benim bildiğim ve aklımın erdiği bütün dönemler boyunca demokrasi düşmanı, özgürlük düşmanı kararlar veren hâkimler, düşünceyi hedef alan iddianameler yazan savcılar sürekli terfi ettiler. Demokrasiye, insan haklarına duyarlı savcı ve hâkimlerin ise deyim yerindeyse süründürüldüklerini gözlemledim.

Hasan Bülent Kahraman, 12 Eylül darbe Anayasası’nın özünde ciddi değişiklikler yapacak olan Anayasa referandumuna siyasi ve sivil çevrelerden kimlerin niçin "Evet" veya "Hayır" diyeceğine ve referandumun sonuçlarının neler getireceğine açıklık getiriyor...

Avrupa, bulaşıcılığına rağmen Atina'nın yarattığı ekonomik sorunu çok zorlanmadan çözebilir. Fakat bölünme tehlikesi altındaki Belçika'nın krizi, kolayca tüm kıtanın krizi haline gelebilir. Avrupa federal devlete hazır olsaydı, bir AB üyesinin bölünmesi ihtimali de söz konusu olamazdı...

The Economist dergisinin 11 Mart 2010 tarihli başyazısı nda şöyle diyor: "Ermeniler şiddetle arzuladıkları dürüstlüğe ulaşmak için, Kongre'de yürüttükleri kampanyayı gözden geçirmeli. ABD'deki tasarı, Türkiye'de 1915'e dair nihayet başlayan tartışmayı ve gerçeği ifade etmeyi zora sokar..."

"İsrail ordusunun Filistinlilere yönelik ihlallerini araştıran Sessizliği Kırmak adlı kuruluş, Gazze ve Batı Şeria'da görev yapmış 21 askerin tanıklıklarını yayımladı. İsrailliler bu hikâyelerden bıkmış olabilir ama neyse ki İsrail'in dışında hâlâ vicdanı olan ve işgali eleştiren bir dünya var..."

Yeryüzünde yaşayan altı milyar insanın önemli kısmı aç, konutsuz, eğitimsiz, sağlıksız. Günümüzün dünyasına anlam vermek gerçekten de mümkün değil. Niye böyle olduğunu anlamak mümkün, ama bunu anlamlı, normal, kaçınılmaz bulmak mümkün değil. Altı değil altmış milyar insanı bile besleyebilecek bir dünyada, milyonların açlıktan ölmesi nasıl normal olabilir?

Berlin Duvarı'nın yıkılmasıyla başlayan süreçte komünist rejimleri protesto eden insanların çoğu kapitalizm değil, 'insani yüze sahip sosyalizm' istiyordu. Protestolara rehberlik eden idealler büyük oranda muktedir sosyalist ideolojiden alınmıştı. Belki de bu yaklaşım ikinci bir şansı hak ediyor...

1998-2005 yılları arasında Almanya Dışişleri Bakanlığı’nı ve başbakan yardımcılığını yürüten Joschka Fischer dünyanın yakın gelecekte nasıl bir şekil alacağını anlatıyor...

Fisher'e göre, Berlin Duvarı'nın çöküşünden bu yana geçen 20 yılda, ABD rakipsiz statüsünü Irak savaşının ve ekonomik krizin ardından kaybetti. Avrupa da 1989'dan bu yana karşısına çıkan fırsatları yeterince değerlendiremedi. Güç dramatik biçimde Avrupa ve Amerika'dan Asya'ya kayıyor...

"Zor da olsa yapmamayı öğrendim; ama rasgele yabancılar, örneğin taksi şoförleri veya uçakta yanımdaki koltukta oturanlar ne iş yaptığımı sorduklarında, bir tasarım eleştirmeni olduğumu itiraf edecek kadar düşüncesizim. O zaman şu hiç değişmeyen soru geliyor: ‘Peki, iyi tasarım nedir?’

Cepte hazır bekleyen cevap iyi tasarımın genellikle farklı niteliklerin bir kombinasyonu olduğu, yani ne yaptığı, neye benzediği, ve saire. Ama tasarımdan beklentilerimiz değiştikçe bu nitelikler ve bunlar arasındaki ilişkiler de değişiyor. Şimdi bunların neler olduğuna ve nerede durduklarına bakalım...