Cafetín de Buenos Aires
Roberto Goyeneche

Roberto Goyeneche (1926 - 1994) Buenos Aires'in 1950'lerdeki bohem hayatını şarkılarına yansıtan Arjantinli bir tango sanatçısı. Şarkılarıyla ülkesinde yaşayan bir efsane haline gelen Goyeneche, Ferdando Solanas'ın El Exilio de Gardel ve Sur adlı filmlerinde de misafir oyuncu olarak rol aldı. "Cafetín de Buenos Aires"in sözleri Enrique Santos Discepolo'ya ve bestesi Mariano Mores'e ait. Burada Roberto Goyeneche'nin seslendirdiği şarkıya Tipica Porteña Orkestrası eşlik ediyor.

"Cafetín" 20. yüzyılın ilk yarısındaki küçük meyhanelere verilen isim. Buralar genç yaşlı kuşakların bir araya gelip ilişkilerini sıkılaştırdıkları yerlerdi. Gençler evde öğretilmeyen her şeyi ve yaşam hakkında bir tür karamsar felsefeyi buralarda öğrenebilirlerdi. Bütün bunlar 1960'lardan sonra değişti ve bu meyhaneler yavaşça ortadan kayboldu.

 

 
 

Şarkı Sözleri

De chiquilín te miraba de afuera
como a esas cosas que nunca se alcanzan...
La ñata contra el vidrio,
en un azul de frío,
que sólo fue después viviendo
igual al mío...
Como una escuela de todas las cosas,
ya de muchacho me diste entre asombros:
el cigarrillo,
la fe en mis sueños
y una esperanza de amor.

Cómo olvidarte en esta queja,
cafetín de Buenos Aires,
si sos lo único en la vida
que se pareció a mi vieja...
En tu mezcla milagrosa
de sabihondos y suicidas,
yo aprendí filosofía... dados... timba...
y la poesía cruel
de no pensar más en mí.

Me diste en oro un puñado de amigos,
que son los mismos que alientan mis horas:
(José, el de la quimera...
Marcial, que aún cree y espera...
y el flaco Abel que se nos fue
pero aún me guía....).
Sobre tus mesas que nunca preguntan
lloré una tarde el primer desengaño,
nací a las penas,
bebí mis años
y me entregué sin luchar.

 

 

Şarkı sözlerinin İngilizce çevirisi

In my childhood I stared at you
as those things I would never possess
the nose against your window
in an iced blue feeling
that only later, living,
was the same in my soul.
As a school that teaches all things,
in my youth you gave me in wonder
a good smoke...
a faith in my dreams
and a hope for love.

How can I forget you in my lament
"cafetín de Buenos Aires"?
If you are the only one in life
who resembled my mother.
In your strange association
of smart guys and self-killers
I learned philosophy... dice... gamble
and the bitter poetry
of not to think of myself.

You gave me in gold a fistful of friends
the same who cheer my life and my hours
José the one with dreams
Marcial who still believes and hopes
and skinny Abel... who's gone
but still he guides me.
On your tables that never ask questions
I wept some day my first disillusion
I knew of pains,
I drank my years
And I gave up with no fight.