Uluslararası Tipografik Stil 70'lerde ve 80'lerin başlarında enerjisini kaybetmeye başladı. Birçok kişi bu tarzı soğuk, biçimsel ve dogmatik olmakla suçluyordu. Basel'de genç bir öğretmen olan Wolfgang Weingart bu tarzın sınırlarının ötesine geçti ve Postmodern tasarım olarak bilinen bugünün baskın grafik tarzını başlattı.

Weingart --büyüklerinin o güne dek söylemiş olduklarının tam tersi bir şekilde-- karmaşık ve kaotik, şenlikli ve kendiliğinden bir görünüme sahip posterler üretmek üzere offset baskı süreçleri üzerinde deneysel çalışmalar yaptı. Weingart'ın tipografiyi özgürleştirmesi Memphis ve Retro'dan, bütün bir yeryüzünde bilgisayar grafiklerinde ortaya çıkan gelişmelere kadar çeşitli yeni tarzların ortaya çıkmasına önemli bir temel oluşturdu.

Bir diğer Postmodern yönelim, birlikte çalışan Zürih'li iki tasarımcı olan Siegfried Odermatt ve Rosmarie Tissi'ye aitti. Weingart'a göre daha az devrimci olan çalışmalarında kuraları yıkmak yerine onları esnetmeyi seçtiler. Kendilerinden öncekilere göre daha sezgisel ve şenlikliydiler ve Uluslararası Tipografik Stil'in dağarcığını zenginleştiren özgün tipografik ve uzamsal çözümler geliştirdiler. Bu yaklaşım bugün en ustalıklı bir şekilde Bruno Monguzzi'nin çalışmalarında görülebilir.

İsviçre'deki Postmodern tasarımın nihai yönelimi Amerikalı ve Alman illüstratörlerin aldığı yolu izledi. Paul Brühwiler'in Zürih'teki Filmpodium film festivali için yaptığı çalışma diğer İsviçreli tasarımcılarınkinden daha çok Alman Gunter Rambow'un kavramsal imgeleyimine ve saldırganlığına yakındır. Willisau Jazz Festivali'nin ve tanıtım posterlerinin yaratıcısı olan Niklaus Troxler, Milton Glaser'ı andıran söz oyunları görselleştirmelerinden hoşlanır.

Postmodern tarzda çalışan diğer önde gelen İsviçreli tasarımcılar ise Ralph Schraivogel ve Werner Jeker'dir.