Âdem'in Yaratılışı Rönesans İtalyasının ünlü ressamı Michelangelo tarafından 1511 yılında Sistine Şapeli'nin tavanına yaptığı bir fresk. Bu fresk Tanrı'nın ilk insan olan Âdem'e yaşam üflediği, Eski Ahit'deki öyküyü resmediyor.

Tanrı kıvrımlanan bir elbiseye bürünmüş yaşlı ve sakallı bir adam olarak resmedilirken, sol tarafta yer alan Âdem çıplak olarak resmedilmiş. Tanrı'nın sağ kolu, parmağından yaşam kıvılcımını vermek üzere Âdem'in parmağına doğru uzanmış. Benzer şekilde Âdem'in sol kolu Tanrı'nın duruşunu yansılar biçimde ileriye doğru uzanıyor. Bu da insanın Tanrı'nın suretinde yaratılmış olduğunu (Genesis, 1:26) akla getiriyor.

Ama Âdem'in parmağıyla Tanrı'nın parmağı birbirine değmiyor. Bu da yaşam verici olan Tanrı'nın Âdem'e doğru uzandığını ve Âdem'in yaşamı aldığı görünümünü veriyor.

Tanrı'nın dirseğinde görülen kadın Gnostikler tarafından genellikle Sophia olarak resmedilir. Hıristiyan geleneği Tanrı'nın kolunun altına Havva'yı, yani Tanrı'nın yaratmayı düşündüğü bir sonraki varlığı yerleştirir. Kadından uzanan yeşil kurdela ise kadından ortaya çıkan beşerî hayatı temsil ediyor.

Tanrı'nın sol ve sağ omuzlarının arkasındaki iki figür Hıristiyan inancındaki Tanrı'nın üçlü niteliğini, yani teslisi imliyor. Her iki yüz de Baba'nın yüzüyle hizalı. Kadının hemen arkasında sağ tarafta yer alan, Kutsal Ruh'u sembolize ediyor. İsa'nın tanrısal doğası sol tarafta omzun arkasında dururken, isa'nın beşerî doğası sağ tarafta, Tanrı'nın eli omuzuna dayanmış olarak görülebilir. İsa'nın beşer doğasının yaratılıştan yüzgeri etmesi, Âdem'in yeryüzüne ineceğini önceden ima ediyor. Yüzünü yaratılıştan çevirmesi, Yeni Âdem olarak yaşayacağı acıyı temsil ediyor.


Künye: Michelangelo di Lodovico Buonarroti Simoni (1475–1564), Âdem'in Yaratılışı, 1511, tavan freski, Sistine Şapeli, Vatikan.