Uluslararası İşçi Günü’nü bir kez daha ormanda karşılıyorum. Bu hatıralarla dolu uzun ve sessiz bir gün. Hanoi’yi özlüyorum; annemleri ve kardeşlerimi çok özlüyorum. Öğleyin gözlerimi kapadım ve evde annemleri ve kardeşlerimi gördüm. Dar yol hala duruyor; küçükken yaptığım gibi sokağa çıkabilmek için hafifçe yana kaykılarak kırık kapıdan geçiyorum. Bir yıldan fazla bir zamandır evden uzaktayım: bu evden uzak olduğum son yıl mı olacak? KN’den önceki neşe ve umutla dolu olan o mutlu günleri düşündüm. Şimdi! Tıpkı önceden olduğu gibi, zaferi çoktan elde etmiş bir kahraman gibi mutluyum. Devrim şarkısı kulaklarımda: “Yürü, yürü, bütün zincirleri kırmak için; canımızı feda olsa da güç sendikaların elinde olsun.”