Sessiz kalarak sohbeti kestim. Karanlıkta hala benimle konuşan iki hastayı görüyordum. Sanırım bu ağır sessizlik içerisinde gözyaşlarına boğulduğumu anladılar. Bana gerçekten ilgi gösteriyorlar ama konuştukları ölçüde beni incitiyorlar. Bana niçin politik haklar için mücadele etmediğimi soruyorlar. Niçin Parti üyesi olmaya layık oluyorum da Parti Koluna kabul edilmiyorum? Niye, niye? Sevgili iki arkadaşım, bunun cevabını kim verebilir? Gerçekten de bunun cevabını bilmiyorum ve işte bu yüzden de susuyorum.

Sanırım önümdeki engel hakkında birşeyler söyleyebilirim. Görünüşe bakılırsa hemen herkes “Tram bir komünist olmaya layıktır” diyor, ama hala Komünistlerin safları arasında değilim. Bu, istemediğimden dolayı değil, ama bunu ne kadar istiyorsam o kadar inciniyorum. Bu birkaç gün çok üzücüydü. Hergün gelen mektuplar, bütün sözler, bütün eylemler beni sevdiklerini ve benden hoşlandıklarını gösteriyor. Niçin herkes beni seviyor, benden hoşlanıyor, beni takdir ediyor da Parti niçin hala bana karşı bu kadar katı ve cömertliğini esirgiyor!!