Duong’un yasal yollardan hapishaneden gönderdiği mektup gözyaşlarıyla dolu. Duong şunları yazıyor: “Bu çok sıradan bir mektup ama sevgili kardeşim lütfen bütün içtenliğimden oluşan bu mektubu hatıra olarak sakla.”

Duong’la Duc Pho’ya, beni bütün sevgisiyle bağrına basan bu ilginç yere dönerken sıcak bir öğle sonrası karşılaşmıştım. Duong buraya özgü bir kişi. Duong’un evinde sadece bir gece kaldım, ama buna rağmen beni çok sevdi. Çok cesur ve akıllı bir öğrenci. Sosyalist sistemde umutla dolu genç bir kalem. Ama düşmanın okulunun çatısı altında kavrayışla zengin, hayaller ve umutlarla dolu, Duong’unki gibi bir ruha karşı bütün berbat denetimler var.

Bu genç öğrenciyi anlıyorum. Çok kısa bir süre beraber olmamıza rağmen, birbirimizden kolay ayrılamamıştık. Ertesi gün kliniğe dönmüştüm. Duong bir süre kaldı ama işten dönerken yakalandı. Onu çok kötü dövdüler ama o tek bir kelime bile söylemedi. Duong’u Con Dao’ya göndermek için bir belge hazırladılar ama çok şükür ki yaşlı öğretmeni Duong’un kalmasına izin vermelerini istedi. Böylece Duong şimdi Ordu’ya gönderildi ve eğitimine devam ediyor. Ne zaman savaşa katılacağını veya kuvvetlerimize geri dönüp dönemeyeceğini veya bir kurşunun umutla dolu hayatına son verip vermeyeceğini bilmiyorum.