Sonbaharın başında güneş ormanı dolduruyor. Bu mevsimde güneş insanların dudaklarını ve kalplerini kurutuyor. Kalbim seni, Viet-Nam topraklarını tutan okyanus kadar büyük ve derin bir kalple özlüyor. Doi Can Caddesinin sonundaki evde oturan sır arkadaşımı özlüyorum. Yumuşak saçlı yaramaz kızkardeşimi özlüyorum. Okula giderken hoşçakal demek için geçenlerde bana uzun bir mektup gönderen Güneyli genç adamı özlüyorum. Uzun kirpikleri altında ışıl ışıl gözleriyle sevgili genç erkek kardeşimi özlüyorum. Ve anavatanın denize bakan bir kıyısında sonsuza dek yatıyor olan sevgili arkadaşımı çok ama çok özlüyorum.

Sevgili anavatanım! Bu bekleyiş daha ne kadar sürecek? Ülkemiz ne zaman barışa kavuşacak? Biliyorum zafer yakın, ama mutluluk neden hâlâ o kadar uzak? O mutlu günü görebilecek miyim? “Komünistler yaşamı çok severler ama gerektiğinde çok kolay ölebilirler.” 23 yıldır terimizle, gözyaşımızla ve kanımızla değiştirmeye çalıştığımız yaşamı hâlâ çok seviyoruz.