Bugün doğum günüm ve düşman silahları dört bir yandan duyuluyor. Buna çoktan alıştım, çantamı kapıyor ve hastaları alarak kaçıp saklanıyorum. Cephede iki yıldan sonra bu hiçbir şey değil.

Şimdi orman çok sessiz, ateş kesildi, herkes çok sakin ve durumu analiz etmeye çalışıyor. Birdenbire evimdeki mutlu günlerimi hatırlıyorum. İnsanı ısıtan bir kış güneşi vardı… Annemler hediye olarak bana çiçek getirmişlerdi. Doğum günümü kutlayan arkadaşlarımla bir araya gelmiştik… Şimdi ise isteklerim o günkünden farklı. Eğer bir dilekte bulunacak olsaydım, 23 yıldır kendini feda eden bütün bu insanlar için bulunurdum. O genç insanlar nefret, kendini feda ve zorluktan başka bir şey bilmeden büyüdüler. Sevgili anne ve babacığım, beni ve Güney’den gelecek bütün oğullarınızı karşılamaya lütfen hazır olun. Bütün bu genç insanlar sizin sevginizi hak ediyorlar.